CHOOSE LANGUAGE

 

 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
Το Χωριό
 
Μύθοι & Θρύλοι
Άνθρωποι
Αξιοθέατα
Δραστηριότητες
Γαστρονομία
Φιλοξενία
Εκδηλώσεις
Στα άλλα χωριά
 
 
O καιρός σήμερα
 
Περισσότερα ...
 
Καλεντάρι
Καρυδιάς Έδεσσας
 
Ανθοφορία του Κερασιού    
Απρίλιος 10-20,
Έναρξη Συγκομιδής Κερασιού    
15 Μαΐου,
Εκδήλωση τιμής Ηρώων:
10 Ιουνίου,
Λήξη Συγκομιδής Κερασιού
30 Ιουλίου,
Πανηγύρι του Χωριού
Αγίας Παρασκευής
25-26 Ιουλίου,
Εκδήλωση για τα Χριστούγεννα:
Φωτιές
23 Δεκεμβρίου,
 
Καρυδιά Έδεσσας
 
Υψόμετρο    
641μ
Κάτοικοι    
893
Τύπος
Αγροτικός
Χαρακτηρισμός
Ορεινός
Έκταση
53.633
Έκταση με Ύδατα
53.633
 
 
 

 

 Καρυδιά Έδεσσας ... στις πλαγιές του Καϊμάκτσαλάν.

Καρυδιά Έδεσσας

.

Οδηγός Χωριού, Φύση & Αξιοθέατα, Εκδηλώσεις, Διαδρομές, Γαστρονομία  

 
 

Η Καρυδιά (παλ. Τέχοβο) είναι κτισμένη σε πλαγιά του Bόρα-Καϊμάκτσαλάν και απέχει μόλις 12χλμ απο την Έδεσσα. Το χωριό είναι κτισμένο σε μια χαράδρα γεμάτη οξυές για να προφυλάγεται από τον καιρό και από τα … μάτια όπως και τα περισσότερα χωριά της Μακεδονίας.

 Τα σπίτια ακολουθούν την λαϊκή Μακεδονική αρχιτεκτονική και είναι χτισμένα με πέτρες της περιοχής στο ισόγειο και τούβλο στο επάνω όροφο, στηριζόμενα σε πελεκητά καστανίσια δοκάρια μιας και τα περισσότερα ήταν δίπατα με τζάκι, πουλάτα (σήμερα ο γνωστός ημιυπαίθριος), κυράλι που έβλεπε τον βοριά (αποθήκη – ψυγείο).

  Η ιστορία του χωριού είναι μεγάλη και χάνεται στον χρόνο ... Εικάζεται ότι όταν οι βυζαντινοί κατέλαβαν την Έδεσσα, την ηγετική ομάδα, αυτήν δηλαδή των αριστοκρατών της πόλης μαζί με όλους τους ανθρώπους τους (ακόλουθοι, προσωπικό, υπηρέτες (τους ισμεκιάρηδες), τους εξόρισαν στις πλαγιές του Καϊμάκτσαλάν και αρκετά μακριά από την λίμνη γύρω από το σημερινό χωριό. Στην περιοχή αυτή χτίστηκαν τουλάχιστον 7 μικρά χωριά. Και συγκεκριμένα στις περιοχές Πάσοβο, Σαλαμάν Μπουνάρ, Σφέτι Ράνγκιου και Ντίμουφ Κάμιν, Ντρούμουτ, Κατσουλέν, Σιόπι, Βλέγκ, Σφέτα Πέτκα και Τέχοβο ή Τέιβο. Αυτός είναι και ο λόγος για το οποίο οι κάτοικοι έχουν  ίδια γενικά χαρακτηριστικά (ξανθοί, γαλανομάτηδες, σταρένιο δέρμα, ψηλοί, λυγερόκορμοι και όμορφοι άνδρες-γυναίκες-παιδιά). Κάθε χωριό είχε τον άγιο του και το εκκλησάκι του. Στις περισσότερες περιοχές νερό ερχόνταν μέσα από πήλινους σωλήνες από το Καϊμάκτσαλάν (Κατσουλέν) ενώ σε κάποια μέρη υπήρχαν και πηγάδια (Σαλαμάν Μπουνάρ). Κάθε χωριό όταν γιόρταζε τον άγιο του καλούσε και τους γείτονες να συμμετάσχουν κάτι το οποίο έφτασε μέχρι τις ημέρες μας.

  Η ύπαρξη όμως του χωριού αυτού και η σπουδαιότητά του μαρτυρείται από τους αρχαίους χρόνους με την ανακάλυψη της οχυρωματικής θέσης στην Τούμπα Κιρκάλοβα και ευρήματα ρωμαϊκών και ελληνιστικών χρόνων όπου πιθανότατα σχετίζεται με την Αρχαία Εγνατία Οδό. Έτσι εξηγείται γιατί στο χωριό είχε πάρα πολλά χάνια έως τις αρχές του 20ου αιώνα. Τα χάνια αυτά στα οποία λειτουργούσαν και ως μικρά μαγαζάκια πουλούσαν αλάτι, ζάχαρη και ότι δεν μπορούσαν να παράγουν οι αυτάρκεις σε μεγάλο βαθμό κάτοικοι του τόπου. 

 Οι οικογένειες αυτές κάποια στιγμή με την πάροδο των χρόνο ήρθαν και μετοίκησαν όλες στο Τέχοβο (σημ. Καρυδιά) μιας και αποτελούσε το κεντρικό παζάρι της περιοχής. Με την κάθοδο στο κεντρικό χωριό το Τέχοβο, κτίζεται και η εκκλησία στην πλατεία του χωριού η οποία χρονολογείται πολύ πριν τον 17ο αι. Επίσης διατηρήθηκε το παζάρι του Τεχόβου και μάλιστα έρχονταν και από άλλα χωριά όπως από την Παναγίτσα (Οσλοβο), Τούρκοι να πουλήσουν πετμέζι, Βλάχοι να πουλήσουν ζώα.

 Επί τουρκοκρατίας ήταν αναγκασμένοι να δίνουν τα 2/3 στον τοπικό μπέη, ο οποίος τα μάζευε στο σημερινό σχολείο το οποίο χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη (σιτάρια, κριθάρια, καλαμπόκια) και με το 1/3 να ζούν οι ίδιοι. Τα σόγια διατηρούσαν τα έθιμά τους και έτσι το καθένα γιόρταζε και καλούσε τους υπόλοιπους στις γειτονιές όπως των Αγ.Θεοδώρων (Ντρούμουτ-Μπαραμπάνηδες), του Αγ.Δημητρίου, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (Σφέτι Ράνκιου – Φουδούληδες, Σφέτκιδες-Φωτισμένοι), της Αναλήψεως, του Αγ.Ιγνατίου για το σφάξιμο του γουρουνιού πριν από τα Χριστούγεννα κα γιορτές. (Σαλαμάν Μπουνάρ-Τούρηδες, Πάσοβο-Καραγιάννηδες, Τσρνιαννηδες & άλλα σόγια Σαλαμάνηδες, Γκιάληδες) 

Η Καρυδιά αποτελούσε κομβικό σημείο ως πέρασμα για τα κοπάδια που πήγαιναν στο Καϊμάκτσαλάν και προς τα χωριά Κορυφή (Ρόντιβο) και Σαρακηνούς (Σαρακίνοβο). Λόγω της κτηνοτροφίας και του πλούτου σε γαλακτοκομικά προϊόντα στο χωριό λειτουργούσε και τυροκομείο (μπατσίλο). Η διατήρηση των προϊόντων αυτών γινόταν σε βαρέλια μέσα σε τυρόγαλα. Ακόμη υπήρχαν σε όλες τις ανατολικές πλαγιές αμπέλια για κρασιά, τσίπουρα αλλά και πετμέζια. Η ζωή ήταν απλή και είχε θέση για όλους ... ακόμη και για την γάτα που βολευόταν κάτω από το τραπέζι.  

Στην περιοχή Κλάτνιτζ (πηγές) όπου υπήρχαν και οι νερόμυλοι του χωριού  ο παπάς του χωριού ρίχνει το σταυρό την περίοδο των Θεοφανείων. Οι νέοι του χωριού με το σταυρό μαζί μεταφέρουν την ευλογία και παράλληλα δίνουν λίγο αγιασμό σε κάθε σπίτι του χωριού και αμείβονται με αυγά, κάστανα, καρύδια και στις μέρες και με μπαξίσι (μικρό χρηματικό ποσό).  

Οι Καρυδιώτες, ως γνήσιοι αγροτοκτηνοτρόφοι Μακεδόνες  έχουν πολλές συνήθειες που σχετίζονται με την γονιμότητα. Σύμφωνα με το έθιμο του Βραντικρ'στ κάθε Πέμπτη μετά το Πάσχα για 40 ημέρες δεν πάει κανένας στο χωράφι για τον ευδαιμονισμό της φύσης και την προστασία των καλλιεργειών από τις καιρικές συνθήκες.

  Η οργάνωση του χωριού ήταν & είναι υποδειγματική. Την εποχή του τρύγου αφού οι γεροντότεροι σοφοί του χωριού αποφάσιζαν μετά την εκκλησία ότι είχε έρθει η ώρα έστελναν τον ντελάλη με ένα χωνί σε κάθε γειτονιά να ανακοινώσει την ημέρα για να τρυγήσουν όλοι μαζί. Πολλά αμπέλια είχε στο Σαλαμάν Μπουνάρ. Τα σταφύλια τα κουβαλούσαν σε βαρέλια και για να χωρέσουν περισσότερο τα πατούσαν λιγάκι …για  να μην κάνει το άλογο δύο δρομολόγια και έτσι έφτανε στο χωριό μούστος. Τότε το χωριό είχε πάνω από 400 οικογένειες.  

 Στις αρχές του αιώνα πολλοί κάτοικοι ήταν πελεκητές, έκοβαν δηλαδή ξύλα και τα πελεκούσαν είτε για τα σπίτια ως δομικό υλικό είτε για την κατασκευή διάφορων εργαλείων όπως άροτρα, ξύλινα εργαλεία, κοπάνες, βαρέλια, ξύλινες σκάφες και τα πουλούσαν στους αγρότες της Έδεσσας, του κάμπου των Γιαννιτσών και της Βέροιας. Η εργασία αυτή απαιτούσε μεγάλη δύναμη και δεξιότητα. Χαρακτηριστικές είναι οι αναφορές για τον Παππού Ηλία-Ντέντο Ίλιο ο οποίος φόρτωνε το ζώο έπαιρνε και ένα κορμό οξυάς στο χέρι και έτσι απέκτησε το ψευδώνυμο μπούκα που σημαίνει οξυά.  Επίσης εμπορευόντουσαν ξύλα που έκοβαν οι ίδιοι και τα μετέφεραν στην Έδεσσα κοντά στην περιοχή Σμαρέκα σε μια περιοχή όπου σήμερα φέρει το όνομα μεταξύ των ντόπιων "Τιόφσκα Μάλα" (=Τεχοβίτικος Μαχαλάς).  

 Ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοι αυτής της περιοχής της Έδεσσας έλκουν την καταγωγή τους από την Καρυδιά. Επειδή η ξύλευση κάποια στιγμή έχασε την παλιά της αίγλη αλλά και λόγω σταδιακών απαγορεύσεων από το κράτος οι Καρυδιώτες στράφηκαν μόνιμα σε επαγγέλματα που έκαναν και παλαιότερα σε περιοδική βάση και έγιναν Μαστόροι, Τεχνίτες, Οικοδόμοι, Πετράδες. Αυτό βέβαια φαίνεται και στα ίδια τους τα σπίτια. Στο χωριό είχε και δύο μύλους οι οποίοι κινούνται από το ποτάμι που διασχίζει την Καρυδιά την Ρέκατα όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι.    

 Το χωριό έχασε πάρα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού του στους πολέμους ενώ άδειασε από τις εκκαθαρίσεις του «Εθνικού Στρατού», τα πέτρινα χρόνια του εμφυλίου, για δύο χρόνια (1947-1949) με το αιτιολογικό ότι αποτελούσε σημείο υποστήριξης των ανδρών του ΔΣΕ. Ακόμη λιγότεροι ήταν αυτοί που γύρισαν και άρχισαν ξανά από την αρχή μια καινούργια ζωή. Μετά τον εμφύλιο λειτούργησε και νυχτερινό σχολείο ενώ αρκετοί ήταν αυτοί που έπρεπε να μάθουν αγγλικά μιας και πολλοί πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς η οποία αποτέλεσε βασικό πρόβλημα στις δεκαετίες ’50, ’60, ’70. Αυστραλία, Καναδάς, Γερμανία ήταν ο προορισμός των περισσότερων για μια νέα ζωή.

 ...

 Σήμερα το χωριό είναι ιδανικό για πεζοπορείες ακολουθώντας την κυκλική διαδρομή περί του χωριού και βλέποντας το μέσα στην χαράδρα η οποία δημιουργήθηκε απο το ποτάμι το οποίο πηγάζει από το Καϊμάκτσαλάν και φουσκώνει την άνοιξη. Επίσης υπέροχη πεζοπορεία γίνεται στην περιοχή Σφέτι Ράνγκιου όπου υπάρχει το παλιό παρεκκλήσι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και υπόστεγο για υπέροχα πικ-νικ με καταπληκτική θέα του χωριού, της λίμνης και των σχεδόν πάντα χιονισμένων κορυφών του Καϊμάκτσαλάν.  Την καλύτερη θέα μπορείτε να την αντικρίσετε από την Αραμίιτσκι Κάμιν (Η πέτρα των Ληστών) πίνοντας νεράκι από την ομώνυμη πηγή (Αραμίιτσκα Τσέσμα).

  Ακόμη μπορείτε να  πάτε (πάντα με τα πόδια - το αυτοκίνητο το αφήνουμε κάτω απο τις καρυδιές να ξεκουράζεται) στην περιοχή Σφέτα Πέτκα όπου υπάρχει το ομώνυμο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής ανάμεσα σε ένα δάσος με υπεραιωνόβιες βελανιδιές. Ο χώρος είναι ιερός και δεν ξυλεύεται ποτέ. Εδώ τα παλαιότερα χρόνια το ξημέρωμα για τις 26 Ιουλίου γινόταν εσπερινός και ακολούθως οι γυναίκες και τα παιδιά κοιμόντουσαν στρωματσάδα στον ιερό ναό για να είναι υγιείς όλη την χρονιά. Μάλιστα λέγεται από τους παλιότερους ότι η Παναγία έχει εμφανιστεί θέλοντας να διατηρηθεί το μέρος και το παλιό παραδοσιακό εκκλησάκι και έτσι το μέρος θεωρείται ευλογημένο. Σήμερα ο χώρος είναι κατάλληλος για παιχνίδια στο δάσος, πεζοπορεία και πικ-νικ στο ξύλινο υπόστεγο δίπλα στο εκκλησάκι.

  Κάθε χρόνο 26 Ιουλίου είναι το πανηγύρι του χωριού το οποίο στήνεται στην πλατεία με παραδοσιακή τοπική Μακεδονική μουσική και τραγούδια. Τα χάλκινα πνευστά δίνουν το καλύτερο τους εαυτό και αν παρευρεθείτε δεν θα γλιτώσετε εύκολα από τα κεράσματα των ντόπιων. Να σημειωθεί ότι η Καρυδιά είχε και έχει χορευτές με φοβερή επιδεξιότητα στους Μακεδονικούς χορούς. Σήμερα χορευτές του χωριού διδάσκουν ή πλαισιώνουν τα γνωστότερα χορευτικά συγκροτήματα της περιοχής.

 Ένα ακόμη ωραίο εκκλησάκι βρίσκεται στο Κόστενο όπου στις 21 Μαΐου Κωσταντίνου και Ελένης γίνεται πανηγύρι στον ομώνυμο ναό σε μια φανταστική τοποθεσία με το Καϊμάκτσαλάν και της λίμνης Άγρα όπου σύμφωνα με την παράδοση το Πάσχα οι νέοι του χωριού ξεκινούσαν με τα άλογα από το χωριό για να έρθουν για εκκλησιασμό στο εκκλησάκι. Ακολούθως οι γυναίκες του χωριού χτυπούσαν την καμπάνα γινόταν λειτουργία και έδιναν αυγά. Στον γυρισμό τα παιδιά με τα άλογα γυρνούσαν από σπίτι σε σπίτι και οι νοικοκυρές του κερνούσαν ρυζόγαλο.

  Στις 23 Δεκεμβρίου γίνεται το Κόλιντα Μπάμπω (Κάλαντα Γιαγιά) με φωτιά στην πλατεία, όργανα και εδέσματα. Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς γίνεται το έθιμο της συγχώρεσης όπου οι μικροί ζητάνε συγνώμη από τους μεγαλύτερους και ακολουθεί το έθιμο της Λάμκας με το κρεμαστό βραστό αυγό που διασκεδάζει μικρούς και μεγάλους έως σήμερα. Γενικά οι ντόπιοι είναι πολύ φιλικοί με τους επισκέπτες. Αν για παράδειγμα τους πείτε τις λέξεις Ράτζα Νίβα, Σούλκουβ ντόϊ, Γκλάβα(Κεφάλι), Κλάτνιτζ(Πηγές), Βοδενίτσα(Μύλοι) (ονόματα περιοχών) τότε αυτοί κάποια ιστορία θα έχουν να σας πούν.

 Αναμφισβήτητα το πιο άγνωστο μέρος και από τα πιο όμορφα είναι το δάσος της Καρυδιάς το οποίο αποτελεί ιδιοκτησία του χωριού. Οξυές, βελανιδιές συνθέτουν ένα μαγικό τοπίο με φόντο τις κορυφογραμμές του Καϊμάκτσαλάν. Χαμηλά μπροστά από την σημερινή λίμνη του Αγρα υπάρχει ένα κάμπος γεμάτος σήμερα κυρίως με κερασιές. Εξαιρετικά είναι τα κεράσια της Καρυδιάς με τις καλύτερες ποικιλίες από τα Τραγανά Εδέσσης ή «Ρούπκα», τα περίφημα Κεράσια Βοδενών.

 Σήμερα το χωριό βρίσκεται πολύ κοντά στο Χιονοδρομικό Κέντρο του Καϊμάκτσαλάν (μόλις 17χλμ με ασφαλτόδρομο εξαιρετικής ποιότητας) και πολύ κοντά στον Αγιο Αθανάσιο, στα Λουτρά Πόζαρ και στην Εδεσσα.

 Λειτουργούν όλο τον χρόνο παραδοσιακοί ξενώνες, καφενεία το ένα εκ των οποίων είναι και ταβέρνα με τοπικές λιχουδιές, 2 cafe και  παντοπωλείο. Στο χωριό πρόκειται επίσης να λειτουργήσει κέντρο παραδοσιακών τεχνών με αργαλειούς, υφάντρες, έκθεση τοπικών προϊόντων και προϊόντων του χωριού στο παλιό πέτρινο σχολείο στην πλατεία του χωριού με το παραδοσιακό πλατάνι. Η τοπική κουζίνα είναι κυρίως μακεδονική ενώ από εδώ έλκει την καταγωγή της και μια από τις διασημότερες μπάντες μακεδονικής μουσικής με χάλκινα στην Ελλάδα, οι «Χρυσοδάκτυλοι». 

 Κάθε γωνιά της Ελληνικής γής είναι μοναδική ας την θαυμάσουμε και ας την φροντίσουμε ...

 Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

 Πρόκειται για την παλιά εκκλησία στο κέντρο του χωριού η οποία έχει κατασκευασθεί πρίν το 1850 και η οποία κρύβεται (δυστυχώς) πίσω από την νέα εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Είναι τρίκλιτη βασιλική, με λιθοδομή πάχους 80 εκ. με δύο εισόδους στην νότια και δυτική πλευρά. Η κεραμοσκεπής εκκλησία έχει και κωδωνοστάσιο. Διαθέτει γυναικωνίτη στην είσοδο του ναού και αξιόλογο τέμπλο το οποίο είναι επίχρυσο. Ξεχωρίζει η αγιογραφία της πλατυτέρας ενώ οι παλαιότερες τοιχογραφίες καθώς και πολλές εικόνες έχουν αντικατασταθεί. Ο ναός αποτελεί κόσμημα στην πλατεία του σημερινού χωριού και περιμένει την σταδιακή αποκατάστασή του (έχουν προχωρήσει οι εργασίες) στην αρχική του μορφή.

Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 

Η εκκλησία βρίσκεται στην περιοχή Σφέτα Πέτκα και χρονολογείται προ του 1817.  Είναι μια μονόχωρη εκκλησία με λιθοδομή πάχους 60 εκ. με τετράριχτη στέγη με κεραμίδια. Στο εσωτερικό υπήρχαν φορητές εικόνες μεταξύ αυτών και η Αγία Παρασκευή (1817), οι Άγιοι Ευθύμιος και Χαράλαμπος, Η Παναγία η Θεομήτωρ,  ο Χριστός ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος κα ιδιότυπης τέχνης ζωγραφισμένες με απλή τέχνη. Σήμερα διατηρείται σε μορφή μη επισκέψιμη ενώ δίπλα έχει κτιστεί μεγαλύτερο εκκλησάκι την δεκαετία του ’70.

ΕΚΘΕΣΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ – ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

 Στις αρχές του 20αι τα χωριά της Ορεινής Πέλλας συμμετείχαν στις προσπάθειες για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της ενσωμάτωσης στην Ελλάδα. Η περίοδος του Μακεδονικού αγώνα χαρακτηρίστηκε από σκληρούς αγώνες μεταξύ των κομιτάτων με στόχο την ελευθερία. Παρά πολλοί είναι οι ντόπιοι αγωνιστές που συμμετείχαν στην προσπάθεια αυτή προκειμένου να δουν τα χωριά και τις ιδιαίτερες τους πατρίδες ελεύθερες. Εκατοντάδες άνθρωποι του άμαχου κυρίως πληθυσμού θυσιάστηκαν την περίοδο εκείνη τις περισσότερες φορές άδικα. 

Σήμερα στο Κέντρο Παραδοσιακών Τεχνών Καρυδιάς στεγάζεται η Έκθεση για το Μακεδονικό Αγώνα με εκθέματα & ενθυμήματα από όλες τις πλευρές που ενεπλάκησαν στη διαμάχη δημιουργώντας μεγάλες απώλειες στο ανθρώπινο κεφάλαιο.  

Τα παλαιότερα χρόνια η περιοχή της Καρυδιάς αλλά και των περισσότερων Μακεδονικών χωριών της Έδεσσας στην ευρύτερη περιοχή του Ν.Πέλλας χαρακτηρίζεται από την οικοτεχνία. Μέσα από την οικοτεχνία η οποία αποτελούσε βασικό εργαλείο για την αυτάρκεια εξασφαλιζόταν η επάρκεια και η διάρκεια, στοιχεία τα οποία σήμερα αποτελούν ζήτημα στις κοινωνίες που συζητούν θέματα αειφόρου ανάπτυξης.  

Η οικοτεχνία χαρακτήριζε τόσο την καθημερινή διαβίωση σε ένα δύσκολο ορεινό τοπίο με εναλλαγές χειμώνα – καλοκαίρι που απαιτούσε την ενασχόληση σε κάθε επίπεδο με βάση την αγροτοκτηνοτροφική ζωή. Σημαντικοί σταθμοί στην καθημερινότητα του ανθρώπου του χωριού αποτελούσαν οι εκδηλώσεις του κύκλου ζωής. Γέννηση – Γάμος – Θάνατος. Ωστόσο όλες οι εκδηλώσεις κατά την διάρκεια του χρόνου από τα Κόλιντα Μπάμπω και τις φωτιές στην αλλαγή της ισημερίας τον Δεκέμβριο, τα θρησκευτικά έθιμα που πολλές φορές σχετίζονταν με τις ετήσιες γιορτές των οικογενειών του χωριού (σόγια), τις Απόκριες, το Πάσχα και το ετήσιο πανηγύρι του χωριού συχνά αφιερωμένο και συνδεδεμένο στον τοπικό προστάτη άγιο έδιναν ευκαιρίες για γλέντι και αντάμωμα των χωριανών. 

Την πολυδιάστατη ζωή της αγροτοκτηνοτροφικής κοινωνίας θέλει να δείξει το Κέντρο Παραδοσιακών Τεχνών στην Καρυδιά Έδεσσας αλλά μέσα από έναν διαφορετικό τρόπο. Από την μια η τοπική κοινωνία που οφείλει να βρει και να αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα από την κατανόηση της παράδοσης σε όλες τις διαστάσεις της. Γεωργία, Κτηνοτροφία, Οικοτεχνία στην παραγωγή πρώτων υλών για διατροφή, ένδυση, υπόδυση, οικιακά είδη  όπως και οικοτεχνία κατασκευής όλων των απαραίτητων για την δύσκολη καθημερινή ζωή σε ένα ορεινό χωριό. Από την άλλη μεριά ο επισκέπτης θα έρχεται σε επαφή και συμμετοχική δραστηριότητα για να γνωρίσει πως ξεπερνούσαν οι κάτοικοι ενός ορεινού χωριού της Μακεδονίας τα προβλήματα καθημερινότητας χωρίς δρόμους, χωρίς νερό και ρεύμα τουλάχιστον όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. 

Σήμερα που η αειφορία είναι ζήτημα το Κέντρο Παραδοσιακών Τεχνών Καρυδιάς Έδεσσας έχει σχεδιασθεί για δίνει στην τοπική κοινωνία το ερέθισμα για δημιουργία παραγωγής σε μικρή κλίμακα με παραδοσιακές μεθόδους και στον επισκέπτη την χαρά της δημιουργικής συμμετοχής. Ήδη έχει υλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μέσα από χρηματοδότηση ευρωπαϊκού προγράμματος από τον Δήμο της Έδεσσας το παραδοσιακό πέτρινο κτίριο που στέγασε παλιότερα το Δημοτικό Σχολείο ενώ ακόμη παλαιότερα στέγαζε την αποθήκη σιτηρών του τοπικού Μπέη επί οθωμανικής αυτοκρατορίας.  

Το Κέντρο Παραδοσιακών Τεχνών Καρυδιάς Έδεσσας θα λειτουργούν τμήματα υφαντικής και αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων σε παραγωγή μικρής κλίμακας, τμήματα συμμετοχικών εκθέσεων από την ζωή του χωριού ενώ παράλληλα θα λειτουργεί και μια έκθεση για το ίδιο το κτίριο και την θέση του στο χωριό της διάφορες εποχές. Σήμερα η έκθεση του Μακεδονικού Αγώνα είναι ανοικτή για το κοινό. 

Κάθε γωνιά της Ελληνικής γής είναι μοναδική ας την θαυμάσουμε και ας την φροντίσουμε ...

 

Η Πλατεία της Καρυδιάς.

 

Ο Αγιος Γεώργιος (16ος αι)

 

Ο Άγιος Γεώργιος (16ος αι)

 

Η Αίγα ιερό ζώο των ... εξόριστων Εδεσσαίων

 

Ο Άγιος Γεώργιος (16ος αι)

 

Γλέντι στη πλατεία του Χωριού ('50)

 

Ξυλεία για την Έδεσσα ('40)

 

Μυζήθρα επί τόπου

 

Έκθεση Μακεδονικού Αγώνα

 

Κέντρο Παραδοσιακών Τεχνών Καρυδιάς

 

Η Καρυδιά ... που θυσιάστηκε ο Καπετάν Άγρας.

 

Μεζεδάκια στην πλατεία απο τα χεράκια της Κας Σάββας (Νούσης)




 CHOOSE LANGUAGE

 
Enter
Edessa INFO    
ΔΗΚΕ Δ.Έδεσσας / Τμήμα Πολιτιστικού Τουρισμού & Περιβάλλοντος Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών Έδεσσας Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης Υγροτόπου Αγρα-Βρυττών-Νησίου
Περδίκα 1 58200, Έδεσσα Πάρκο Καταρρακτών 58200, Έδεσσα Περιοχή Κύκνοι 58200, Αγρας Έδεσσας
Tel. +30 23810 23101 Tel. +30 23810 20300 Tel. +30 23813 00755, 6956297398
Fax. +30 23810 51618 Fax. +30 23815 01505 Fax. +30 23810 51618
ΔΕ-ΠΑ 9-15 ΔΕ-ΠΑ 10-16 ΣΑ-ΚΥ 10-18 ΔΕ-ΠΑ 10-15

Β2Β  Διαμονή  Γαστρονομία Τοπικά Προϊόντα Συνέδρια  Μετακινήσεις  Νέα  Εικόνες                   
 Όροι Χρήσης  Έκδοση  Powered by EDP/MIS

Copyright © 1997-2012 Creative ΔΕΚΕ\EDP-M.I.S. Copyright © 2012 www.edessacity.gr Creative ΔΗΚΕΔΕ\EDP-M.I.S. All rights reserved.